شب جمعه اول ماه رجب را لیله الرغایب می گویند و از برای آن عملی از حضرت


رسول(ص) وارد شده با فضیلت بسیار که سید در قبال و علامه در اجازه بنی زهره



نقل کرده اند از جمله فضیلت او آنکه گناهان بسیار سبب او آمرزیده شود و آنکه


هر که این نماز را بگذارد چون شب اول قبر او شود حقتعالی بفرستد ثواب این


نماز را به سوی او به نیکوتر صورتی و با روی گشاده و درخشان و با زبان فصیح


پس با وی گوید :ای حبیب من بشارت باد تو را که نجات یافتی از هر شدت و


سختی .گوید تو کیستی به خدا سوگند که من رویی بهتر از تو ندیدم و کلامی


شیرین تر از کلام تو نشنیدم و بویی بهتر از بوی تو نبوئیدم.


گوید من ثواب آن نمازم که در فلان شب از فلان ماه از فلان سال به جا آوردی .


آمدم امشب به نزد تو تا حق تو را ادا کنم و مونس تنهایی تو باشم و وحشت را از


تو بردارم و چون در صور دمیده شود من سایه بر سر تو خواهم افکند.در عرصه


قیامت پس خوشحال باش که خیر از تو معدوم نخواهد شد هرگز.


روز پنجشنبه اول آن ماه را روزی میداری چون شب جمعه داخل شود مابین نماز


مغرب و عشا دوازده رکعت نماز می گذاری (شش نماز دو رکعتی)


در هر رکعت یک مرتبه حمد ، سه مرتبه سوره قدر و دوازده مرتبه اخلاص


بعد از این شش نماز دو رکعتی ، هفتاد مرتبه می گویی :

"اللهمِّ صَلّ ِ عَلی مُحَمّدٍ النَّبِیّ ِ الاُمِّیِّ وَ عَلی الِهِ"


سپس به سجده رفته و هفتاد مرتبه می گویی:

"سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ رَبِّ المَلائِکَهِ وَالرّوحِ"


سپس سر از سجده برداشته و هفتاد مرتبه می گویی:

"رَبِّ اغفِر وَارحَم وَ تَجاوَز عَمّا تَعلَمُ اِنَّکَ اَنتَ العَلِیّّ الاَعظَمُ "


دوباره به سجده رفته و هفتاد مرتبه می گویی:

"سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ رَبِّ المَلائِکَهِ وَالرّوحِ"


سپس حاجت خو را می خواهی که انشاالله برآورده خواهد شد.


راستی آرزو های قشنگتونو واسمون بنویسین.


ما رو هم از دعاتون فراموش نکنید.التماس دعاَ

ارسال شده توسط مریم وحیدی پور

شنبه 29 خرداد 1389 - 18:11:03 | نظرات0 | ali-sabagh |

ای علی! همراه تو به کویر می‌روم؛ کویر تنهایی، زیر آتش سوزان عشق، در توفان‌های سهمگین تاریخ که امواج ظلم و ستم، در دریای بی‌انتهای محرومیت و شکنجه، بر پیکر کشتی شکسته حیات وجود ما می‌تازد.


ای علی! همیشه فکر می‌کردم که تو بر مرگ من مرثیه خواهی گفت و چقدر متأثرم که اکنون من بر تو مرثیه میخوانم ! ای علی! من آمده‌ام که بر حال زار خود گریه کنم، زیرا تو بزرگتر از آنی که به گریه و لابه ما احتیاج داشته باشی!…خوش داشتم که وجود غم‌آلود خود را به سرپنجه هنرمند تو بسپارم، و تو نیِ وجودم را با هنرمندی خود بنوازی و از لابلای زیر و بم تار و پود وجودم، سرود عشق و آوای تنهایی و آواز بیابان و موسیقی آسمان بشنوی.می‌خواستم که غم‌های دلم را بر تو بگشایم و تو «اکسیر صفت» غم‌های کثیفم را به زیبایی مبدّل کنی و سوزوگداز دلم را تسکین بخشی.

می‌خواستم که پرده‌های جدیدی از ظلم وستم را که بر شیعیان علی(ع) و حسین(ع) می‌گذرد، بر تو نشان دهم و کینه‌ها و حقه‌ها و تهمت‌ها و دسیسه‌بازی‌های کثیفی را که از زمان ابوسفیان تا به امروز بر همه جا ظلمت افکنده است بنمایانم.

ای علی! تو را وقتی شناختم که کویر تو را شکافتم و در اعماق قلبت و روحت شنا کردم و احساسات خفته وناگفته خود را در آن یافتم. قبل از آن خود را تنها می‌دیدم و حتی از احساسات و افکار خود خجل بودم و گاهگاهی از غیرطبیعی بودن خود شرم می‌کردم؛ اما هنگامی ‌که با تو آشنا شدم، در دوری دور از تنهایی به در آمدم و با تو هم‌راز و همنشین شدم.


ای علی! تو مرا به خویشتن آشنا کردی. من از خود بیگانه بودم. همه ابعاد روحی و معنوی خود را نمی‌دانستم. تو دریچه‌ای به سوی من باز کردی و مرا به دیدار این بوستان شورانگیز بردی و زشتی‌ها و زیبایی‌های آن را به من نشان دادی.
ای علی! شاید تعجب کنی اگر بگویم که همین هفته گذشته که به محور جنگ «بنت جبیل» رفته بودم و چند روزی را در سنگرهای متقدّم «تل مسعود» در میان جنگندگان «امل» گذراندم، فقط یک کتاب با خودم بردم و آن «کویر» تو بود؛ کویر که یک عالم معنا و غنا داشت و مرا به آسمان‌ها می‌برد و ازلیّت و ابدیّت را متصل می‌کرد؛ کویری که در آن ندای عدم را می‌شنیدم، از فشار وجود می‌آرمیدم، به ملکوت آسمان‌ها پرواز می‌کردم و در دنیای تنهایی به درجه وحدت می‌رسیدم؛ کویری که گوهر وجود مرا، لخت و عریان، در برابر آفتاب سوزان حقیقت قرار داده، می‌گداخت و همه ناخالصی‌ها را دود و خاکستر می‌کرد و مرا در قربانگاه عشق، فدای پروردگار عالم می‌نمود…
ای علی! همراه تو به کویر می‌روم؛ کویر تنهایی، زیر آتش سوزان عشق، در توفان‌های سهمگین تاریخ که امواج ظلم و ستم، در دریای بی‌انتهای محرومیت و شکنجه، بر پیکر کشتی شکسته حیات وجود ما می‌تازد.

ای علی! همراه تو به حج می‌روم؛ در میان شور و شوق، در مقابل ابّهت وجلال، محو می‌شوم، اندامم می‌لرزد و خدا را از دریچه چشم تو می‌بینم و همراه روح بلند تو به پرواز در می‌آیم و با خدا به درجه وحدت می‌رسم. ای علی! همراه تو به قلب تاریخ فرو می‌روم، راه و رسم عشق بازی را می‌آموزم و به علی بزرگ آن‌قدر عشق می‌ورزم که از سر تا به پا می‌سوزم….


ای علی! همراه تو به دیدار اتاق کوچک فاطمه می‌روم؛ اتاقی که با همه کوچکی‌اش، از دنیا و همه تاریخ بزرگتر است؛ اتاقی که یک در به مسجدالنبی دارد و پیغمبر بزرگ، آن را با نبوّت خود مبارک کرده است، اتاق کوچکی که علی(ع)، فاطمه(س)، زینب(س)، حسن(ع) و حسین(ع) را یکجا در خود جمع نموده است؛ اتاق کوچکی که مظهر عشق، فداکاری، ایمان، استقامت و شهادت است.

راستی چقدر دل‌انگیز است آنجا که فاطمه کوچک را نشان می‌دهی که صورت خاک‌آلود پدر بزرگوارش را با دست‌های بسیار کوچکش نوازش می‌دهد و زیر بغل او را که بی‌هوش بر زمین افتاده است، می‌گیرد و بلند می‌کند!

ای علی! تو «ابوذر غفاری» را به من شناساندی، مبارزات بی‌امانش را علیه ظلم و ستم نشان دادی، شجاعت، صراحت، پاکی و ایمانش را نمودی و این پیرمرد آهنین‌اراده را چه زیبا تصویر کردی، وقتی که استخوان‌پاره‌ای را به دست گرفته، بر فرق «ابن کعب» می‌کوبد و خون به راه می‌اندازد! من فریاد ضجه‌آسای ابوذر را از حلقوم تو می‌شنوم و در برق چشمانت، خشم او را می‌بینم، در سوز و گداز تو، بیابان سوزان ربذه را می‌یابم که ابوذر قهرمان، بر شن‌های داغ افتاده، در تنهایی و فقر جان می‌دهد … .

‌ای علی! تو در دنیای معاصر، با شیطان‌ها و طاغوت‌ها به جنگ پرداختی، با زر و زور و تزویر درافتادی؛ با تکفیر روحانی‌نمایان، با دشمنی غرب‌زدگان، با تحریف تاریخ، با خدعه علم، با جادوگری هنر روبه‌رو شدی، همه آنها علیه تو به جنگ پرداختند؛ اما تو با معجزه حق و ایمان و روح، بر آنها چیره شدی، با تکیه به ایمان به خدا و صبر و تحمل دریا و ایستادگی کوه و برّندگی شهادت، به مبارزه خداوندان «زر و زور و تزویر» برخاستی و همه را به زانو در آوردی.
ای علی! دینداران متعصّب و جاهل، تو را به حربه تکفیر کوفتند و از هیچ دشمنی و تهمت فروگذار نکردند و غربزدگان نیز که خود را به دروغ، «روشنفکر» می‌نامیدند، تو را به تهمت ارتجاع کوبیدند و اهانت‌ها کردند. رژیم شاه نیز که نمی‌توانست وجود تو را تحمّل کند و روشنگری تو را مخالف مصالح خود می‌دید، تو را به زنجیر کشید و بالاخره… «شهید» کرد

ارسال شده توسط سید رضا حسینی پور

شنبه 29 خرداد 1389 - 18:08:33 | نظرات0 | ali-sabagh |

اسرار امضا : کساني که به طرف عقربهاي ساعت امضاء می‌كنند انسان‌های منطقی هستند
 كسانی كه بر عكس عقربه‌های ساعت امضاء میكنند دير منطق را قبول می‌كنند و بيشتر غير منطقی هستند
كسانی كه از خطوط عمودی استفاده میكنند لجاجت و پافشاری در امور دارند
كسانی كه از خطوط افقی استفاده میكنند انسان‌های منظّم هستند
 كسانی كه با فشار امضاء می‌كنند در كودكی سختی كشيده‌اند
كسانی كه پيچيده امضاء می‌كنند شكّاك هستند
 كسانی كه در امضای خود اسم و فاميل می‌نويسند خودشان را در فاميل برتر می دانند
 كسانی كه در امضای خود فاميل می‌نويسند دارای منزلت هستند
 كسانی كه اسمشان را می‌نويسند و روی اسمشان خط می‌زنند شخصيت خود را نشناخته‌اند
 كسانی كه به حالت دايره و بيضی امضاء می‌كنند
، كسانی هستند كه میخواهند به قله برسند . مریم وحیدی پور

ارسال شده توسط مریم وحیدی پور

شنبه 29 خرداد 1389 - 18:06:53 | نظرات0 | ali-sabagh |